Oznaczenia
- $n$ - liczba punktów w wierszu (kolumnie); wymiar siatki $n \times n$
- $k$ - długość fali
- $t$ - numer iteracji
- $\omega$ - długość kroku
- $sf$ - liczba źródeł płaskich
- $sr$ - liczba źródeł radialnych
Siatka
Siatka składa się z punktów $p_{ij} = (x_{i}, y_{j})$, gdzie
(1)W tych punktach mierzymy wartości fal.
Fale na siatce
W każdej iteracji $t = 0, 1, 2, \dots$ wyliczamy wartości poszczególnych fal w każdym punkcie siatki. Dodatkowo wprowadzamy zmienną $\omega$ odpowiadającą długości kroku.
Niech $p_{ij} = \left( x_{i} , y_{j} \right)$ będzie jednym z punktów siatki.
Fale płaskie
Wartości fal płaskich w punkcie $p_{ij}$ wyliczamy według wzoru:
(2)Wektor $v$ jest wektorem kierunkowym prostej, wzdłuż której rozchodzi się fala płaska, zaś $\frac{1}{||v||}$ czynnikiem normalizacyjnym tego wektora. Operator $\left< \cdot , \cdot \right>$ oznacza iloczyn skalarny.
Zatem dla fali płaskiej rozchodzącej się poziomo tj. dla $v = [1, 0]^T$ mamy:
(3)Fale radialne
Wartości fal radialnych w punkcie $p_{ij}$ liczymy następująco:
(4)gdzie
(5)jest odległością punktu $p_{ij}$ od źródła fali znajdującego się w punkcie $(x_{0}, y_{0})$.
Końcowe dane
Po zsumowaniu i znormalizowaniu wartości wszystkich fal w każdym punkcie siatki otrzymujemy końcowe dane:
(6)Przez $D(t)$ oznaczamy macierz rozmiaru $n \times n$ zawierającą wartości wszystkich punktów siatki w chwili $t$.
Trajektorie
W przestrzeni $n^{2}$ wymiarowej umieszczamy dwa Gaussy w:
(7)Otrzymujemy:
(8)przy czym $\sigma_{1}$ i $\sigma_{2}$ są dyspersjami Gaussów odpowiednio $G_{1}$ i $G_{2}$.
Obserwujemy trajektorie na wykresie $G_{1}$ vs $G_{2}$.
Ważenie punktów siatki
Końcowe Gaussy przy ważeniu za pomocą wewnętrznych Gaussów:
(10)$w_{1}, w_{2}$ - funkcje ważące punkty siatki dla głównych Gaussów
$C_{1}, C_{2}$ - centra wewnętrznych Gaussów
$\sigma_{C_{1}}, \sigma_{C_{2}}$ - dyspersje wewnętrznych Gaussów
$\mu_{1}, \mu_{2}, \sigma_{1}, \sigma_{2}$ - jak we wcześniejszym opisie (centra i dyspersje głównych Gaussów)





